ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ

Things to do - general
Country ΕΛΛΑΔΑ

Δύο λόγια

  • Η Ναύπακτος είναι παραθαλάσσια πόλη της Αιτωλοακαρνανίας στον Κορινθιακό κόλπο. Χτισμένη ανάμεσα στο Αντίρριο και στις εκβολές του ποταμού Μόρνου αποτελεί μία από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις που γνώρισε περιόδους μεγάλης ακμής και συνδέθηκε με σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Αυτό επιβεβαιώνεται από την άρτια οχύρωσή της, η οποία ξεκινά από το λιμάνι, συνεχίζεται με τρία αλλεπάλληλα τείχη και καταλήγει στο κάστρο. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

Καθώς περπατάς στο γραφικό λιμανάκι της Ναυπάκτου, νομίζεις ότι κάνεις βόλτα στην ιστορία – δεν είναι μόνο τα καλοδιατηρημένα τείχη, είναι και οι ανδριάντες του μπουρλοτιέρη Γεωργίου Ανεμογιάννη, από τη μία, και του Μιγκέλ ντε Θερβάντες από την άλλη, του συγγραφέα του Δον Κιχώτη, στον οποίο η μοίρα επιφύλαξε να τραυματιστεί πολεμώντας στην ιστορική ναυμαχία της Ναυπάκτου. Η οποία δεν έγινε βέβαια στον μικρό χώρο του λιμανιού, αλλά στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή, το 1571 μ.Χ., με τις χριστιανικές δυνάμεις να νικούν τον οθωμανικό στόλο, ανακόπτοντας την επέκταση του ισλαμισμού προς τη Δύση.

Στρέφοντας τώρα το βλέμμα προς τη μεριά του λόφου με το κάστρο, δεν δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τις αμυντικές ζώνες που όριζαν τα τείχη του. Η ανάβαση επιβεβλημένη, θα σας ανταμείψει με την εκπληκτική θέα προς τη θάλασσα, την Πελοπόννησο και τη σύγχρονη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, που έχει δημιουργήσει ένα νέο αισθητικό δεδομένο στο χώρο. Στο κάστρο μπορείτε να φτάσετε τόσο με το αυτοκίνητο όσο και περπατώντας. Στη δεύτερη περίπτωση, το όφελος δεν είναι μόνο η έξτρα σωματική άσκηση, αλλά και η περιπλάνηση στις πιο γραφικές γειτονιές της Ναυπάκτου, που θα σας συναρπάσει.
Για βόλτα, λιγότερο κοπιαστική βέβαια, προσφέρονται και οι παραλίες αριστερά και δεξιά από το λιμάνι.
Καθώς όμως μπαίνει το καλοκαίρι, η αναζήτηση της θαλάσσιας δροσιάς θα μας οδηγήσει σε κάτι πιο «εξοχικό», έξω από την πόλη, στον παραλιακό δρόμο που οδηγεί προς Ιτέα. Εκεί μας περιμένουν οι παραλίες Χιλιαδού, Μοναστηράκι, Σκάλωμα, Μαραθιάς και Σεργούλα, ενώ κάποια στιγμή, περίπου 20 χιλιόμετρα από τη Ναύπακτο, τα Τριζόνια, το νησάκι που στέκει σαν ζωγραφιά σε μικρή απόσταση από την ακτή, μας προκαλεί να χρησιμοποιήσουμε κάποιο πλωτό μέσο για να το επισκεφτούμε.

ΕΥΗΝΟΣ

 

    • Μπορεί η Ναύπακτος να βρίσκεται πάνω στη θάλασσα και αυθόρμητα να σου δημιουργεί την αίσθηση του «παραλιακού» προορισμού, ωστόσο η Ναυπακτία έχει να προσφέρει πολύ περισσότερα από τις παραλίες. Αναπόσπαστα δεμένος με τη μοίρα της περιοχής, ο Εύηνος με την κοιλάδα του δημιουργεί εικόνες μοναδικής ομορφιάς. Η πρώτη οπτική επαφή καθώς πλησιάζουμε στη γέφυρα Μπανιά, μας αποζημιώνει για τον κόπο που κάναμε για να έρθουμε μέχρι εδώ. Φτάνουμε σε περιοχή που αποτελεί κέντρο πολλαπλών δραστηριοτήτων, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την τεχνητή πίστα καγιάκ που συναντάμε και που, όταν δεν χρησιμοποιείται για αγώνες, είναι ανοιχτή στο κοινό. Ράφτινγκ, ποδήλατο βουνού, πεζοπορία, αναρρίχηση, τοξοβολία και ιππασία περιλαμβάνονται επίσης στο «μενού» των εταιρειών που δραστηριοποιούνται εδώ.

ΠΛΑΤΑΝΟΣ

 

      • Κοιτάζοντας το χάρτη, δεν δυσκολευόμαστε να δούμε ότι η εξερεύνηση της ορεινής Ναυπακτίας μπορεί να πραγματοποιηθεί σε δύο άξονες, από νότο προς βορρά. Στην πρώτη περίπτωση, υπολογίζεις μία ώρα δρόμο από Ναύπακτο για τον Πλάτανο, ενώ στην άλλη γύρω στη μιάμιση ώρα για την Ανω Χώρα. Πρώτος μας προορισμός ο Πλάτανος, για τον οποίο όμως θα βάλουμε πλώρη έχοντας αφετηρία τη γέφυρα Μπανιά.
        Πιο δύσκολη διαδρομή, με περισσότερες στροφές σε πιο στενό δρόμο, θα μας φέρει αρχικά στην Ανάληψη, από έναν καινούργιο ασφαλτόδρομο, και στη συνέχεια στον Πόρο, στην είσοδο του φαραγγιού του Εύηνου. Εκεί, πάνω στη στενή τσιμεντένια γέφυρα, θα σταθούμε για να απολαύσουμε το βόρειο τμήμα της κοιλάδας αλλά και τις κορυφές του Παναιτωλικού που υψώνονται στο βάθος.Στράνωμα, Δοβριτσιά και Πακίστα είναι οι οικισμοί που μας περιμένουν στην πορεία μας προς τον Πλάτανο, με το υψόμετρο να εναλλάσσεται και τις στροφές να μην τελειώνουν ποτέ, δίνοντας άλλη διάσταση στη σχέση χιλιομέτρων – χρόνου. Αυτό πρέπει να το έχει κανείς υπόψη του όταν παίρνει το δρόμο για την ορεινή Ναυπακτία.
        Εδώ σημασία έχει το ταξίδι, οι πανέμορφες εικόνες που δημιουργούν οι απλωμένοι στις καταπράσινες πλαγιές οικισμοί, που, βλέποντάς τες, απλώς γαληνεύεις. Η γαλήνη είναι έτσι κι αλλιώς το στοιχείο που κυριαρχεί στην περιοχή, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την είσοδό μας στον Πλάτανο, περίπου μιάμιση ώρα μετά την αναχώρησή μας από τη γέφυρα Μπανιά. Η καρφωμένη ταμπέλα στο μεγάλο πλατάνι της πλατείας μάς πληροφορεί: «Υψόμετρο 875 μ. Κλίμα υγιεινό».
        Επόμενη στάση το φράγμα του Εύηνου, στο οποίο μας οδηγεί μια συγκριτικά πιο εύκολη διαδρομή, με τις στροφές της κατάβασης να προσφέρουν μια απλώς εκπληκτική θέα στην τεχνητή λίμνη.

ΑΝΩ ΧΩΡΑ

 

      • Η επόμενη εξόρμησή μας έχει προορισμό την Ανω Χώρα, τον γραφικό οικισμό που είναι πλέον αρκετά γνωστός, γεγονός που τα τελευταία χρόνια έχει βοηθήσει την τουριστική του ανάπτυξη. Αρχικά θα κινηθούμε προς τα δυτικά, θα συναντήσουμε τον Μόρνο και στη συνέχεια ο δρόμος θα μας οδηγήσει βόρεια προς τη Λιμνίτσα, την Τερψιθέα και την Ελατού – όνομα και πράγμα η τελευταία, αφού από δω και μετά αλλάζει, λόγω της αύξησης του υψόμετρου, η βλάστηση και κινούμαστε πλέον μέσα στα έλατα. Τον καινούργιο ασφαλτόδρομο, που συντομεύει τη διαδρομή κατά περίπου 7 χιλιόμετρα (παρακάμπτοντας τους δύο προαναφερθέντες οικισμούς), θα τον επιλέξουμε στην επιστροφή. Η στάση και η βόλτα στον λιθόστρωτο «κεντρικό» δρόμο της Ανω Χώρας είναι επιβεβλημένη πριν από την αναχώρηση για την Αμπελακιώτισσα και το μοναστήρι με την εικόνα της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας. Ο δρόμος στενεύει, οι στροφές και οι κατολισθήσεις πληθαίνουν, το τοπίο αγριεύει και, για να φτάσουμε στον προορισμό μας, που βλέπουμε στην απέναντι πλαγιά, θα χρειαστεί να αλλάξουμε υψόμετρο κάμποσες φορές.
        Στην επιστροφή δεν θα αποφύγουμε την πρόκληση: θα μπούμε στο χωματόδρομο που οδηγεί στον μικρό οικισμό Πόδο και από εκεί, περνώντας πάνω από τον Εύηνο, σε οδηγεί στην άσφαλτο για Πλάτανο. Δεν θα καταλήξουμε στον Πλάτανο δεύτερη φορά, αλλά τη διαδρομή θα την εξερευνήσουμε σε μεγάλο βάθος και σας την προτείνουμε αν φυσικά έχετε αυτοκίνητο 4×4. Γενικότερα, στην ορεινή Ναυπακτία οι χωμάτινες προκλήσεις για τους λάτρεις της περιπέτειας δεν λείπουν, καλό είναι όμως να έχετε ρωτήσει τους ντόπιους για την κατάσταση του δρόμου που σκοπεύετε να ακολουθήσετε, αλλιώς μπορεί να βρεθείτε προ εκπλήξεως…
Αθλητισμός και φύση φωτογραφίες

Τι να δείτε

Αρχαία Χρόνια

 

    • Η Ναύπακτος είναι πόλη με μεγάλη ιστορία. Λέγεται ότι πήρε το όνομά της από τις λέξεις ναυς και πήγνυμι, που σημαίνει «κατασκευάζω πλοίο». Για πρώτη φορά εμφανίζεται το 1104 π.Χ. με τους Δωριείς, οι οποίοι στην κάθοδό τους, χρησιμοποίησαν τη Ναύπακτο για να κατασκευάσουν υποτυπώδη πλοιάρια (σχεδίες για την ακρίβεια), οπότε και το «Ναύπακτος» έμεινε κληρονομιά. Η πόλη αρχικά ανήκε στους Εσπέριους Λοκρούς.Το 454 π.Χ. οι Αθηναίοι αφαίρεσαν την Ναύπακτο από την κυριαρχία των Λοκρών. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν οικογένειες Μεσσηνίων, που είχαν εκδιωχθεί από τους Σπαρτιάτες [1].

      Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο η Αθήνα έστειλε τον Φορμίωνα μαζί με πλοία, ενώ η Σπάρτη τον Κνήμο, που τελικά ηττήθηκε στη ναυμαχία που ακολούθησε (429 π.Χ.).[2]

      Το 426 π.Χ., με προτροπή των Μεσσηνίων της πόλης, εξεστράτευσε κατά των Αιτωλών ο Αθηναίος στρατηγός Δημοσθένης [3]. Οι Αιτωλοί τον αντιμετώπισαν στο Αιγίτιο και τον ανάγκασαν να υποχωρήσει. Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Ευρύλοχος, με την βοήθεια των Εσπέριων Λοκρών, με επικεφαλής την Άμφισσα, προέλασε στην Ναύπακτο [4].

      Το 369 π.Χ. μετά την ήττα των Αθηναίων στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.), οι Μεσσήνιοι εγκαταλείπουν την πόλη και αναχωρούν για τη Σικελία [5]. Η Ναύπακτος περνά ξανά στον έλεγχο των Λοκρών. Οι Αχαιοί κυριεύουν την πόλη, αλλά τελικά τους διώχνει ο Θηβαίος στρατηγός Επαμεινώνδας, το 361 π.Χ..

      Το 350 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας παραχωρεί την πόλη στους Αιτωλούς. Από το 338 π.Χ. η πόλη γίνεται κέντρο της Αιτωλικής Συμπολιτείας και στην πόλη συνέρχονταν τα συμβούλια της Συμπολιτείας. Η δε Ναυπακτία ονομάσθηκε Αιτωλία Επίκτητος. Μετά και τους πολέμους με τους Αχαιούς και την καταστροφή της πόλης του Θέρμου, η Ναύπακτος γίνεται κατ' ουσία πρωτεύουσα της Αιτωλίας [6]. Το 191 π.Χ. οι Ρωμαίοι, αφού πολιόρκησαν την πόλη, έλυσαν την πολιορκία υπογράφοντας ανακωχή με τους Αιτωλούς.

      Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Ρωμαίων γνώρισε ακμή λόγω της σημαντικής της θέσης ακριβώς απέναντι από τη Πελοπόννησο.

      Αποικία της Ναυπάκτου ήταν η νήσος Κέα, που έλαβε το όνομά της από έναν ήρωα της πόλης. Από την Ναύπακτο, καταγόταν ο ποιητής Καρκίνος, που όπως υποστήριζε ο Χάρων έγραψε το ποίημα Ναυπάκτια έπη, κάτι που όμως ο Παυσανίας αμφισβητούσε, καθώς και οι αγαλματοποιοί Μέναιχμος και Σοΐδας . Στην πόλη υπήρχαν πολλοί ναοί, όπως του Ποσειδώνα, της Αρτέμιδος, της Αφροδίτης και του Ασκληπιού.

      Βυζάντιο και Μεσαιωνικά χρόνια

       

        • Υπήρξε σημαντική πόλη του Βυζαντίου, καθώς αποτελούσε λιμάνι των ταξιδιωτών προς την Ιταλία και την Κωνσταντινούπολη. Υπαγόταν στην επαρχία Ελλάδος ή Αχαΐας. Το φρούριό της επισκευάστηκε ριζικά τα χρόνια του Ιουστινιανού [9], αλλά το 553, η πόλη καταστράφηκε από σεισμό. Επίσης, καταστροφές υπέστη από επιδρομές διάφορων λαών, όπως οι Σλάβοι (6ος - 10ος αιώνας). Την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ' του Πορφυρογέννητου έγινε πρωτεύουσα του Πέμπτου Θέματος της Ευρώπης (Ελλάς) ενώ το 10ο αιώνα συνενώθηκε με το Όγδοο Θέμα της Νικοπόλεως και έγινε έδρα του νέου.Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους, η πόλη έγινε μέρος του Δεσποτάτου της Ηπείρου για περίπου έναν αιώνα (1204-1294). Το 1294 [10] ο Δεσπότης της Ηπείρου, Νικηφόρος Α' Κομνηνός Δούκας, πάντρεψε την κόρη του, Θαμάρ, και έδωσε την πόλη προίκα στον γαμπρό του Φίλιππο, πρίγκιπα του Τάραντα. Αυτός οχύρωσε την πόλη και έκοψε νομίσματα. Αργότερα όμως η πόλη ήρθε στην επικράτεια του Δουκάτου των Νέων Πατρών και αργότερα πέρασε στην κυριαρχία του Αρβανίτη Μπούα Σπάτα. Την περίοδο εκείνη η πόλη ονομαζόταν από τους Έλληνες Έπακτος ή Επαχτος, από τους Φράγκους Νεοπάντ-Νεπάντ-Λεπάντ ή Λεπάντο. Πέρασε ένα διάστημα Ενετοκρατίας από το 1407 μέχρι πριν πέσει στα χέρια των Τούρκων το 1499. Τότε έλαβε και την σημερινή του μορφή το κάστρο της πόλης. Το 1458 ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής πολιόρκησε ανεπιτυχώς την πόλη, που παρέμεινε στα χέρια των Βενετών. Τελικά το 1499 ο Βαγιαζήτ ο Β' με τον Τουρκικό στόλο ανάγκασε τους Βενετούς να του παραδώσουν την πόλη.

      H Ναυμαχία της Ναυπάκτου

       

      Το 1571 έγινε η Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Πρόκειται γιά τη ναυμαχία, που έλαβε χώρα στο στόμιο του Πατραϊκού κόλπου (κόλπος του Λεπάντο), δίπλα στις Εχινάδες νήσους (τότε Κουρτζολάροι), αποτέλεσε δε την πιο εντυπωσιακή φάση του πολέμου για την κατάκτηση της Κύπρου (1570-71)[12] . Προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στους συγχρόνους, αλλά δεν επέφερε θετικά αποτελέσματα για τους νικητές. Η μεγάλη νίκη των χριστιανών εναντίον των Τούρκων απετέλεσε ορόσημο για την ιστορία της Ευρώπης σε συνδυασμό με τον εορτασμό της Παναγίας της Ναυπάκτου. Το 1687 (24 Ιουλίου) καταλήφθηκε ξανά από τους Ενετούς για 12 χρόνια. Τελικά με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς, η Ναύπακτος όπως και η υπόλοιπη Στερεά περιήλθε στους Τούρκους. Η ναυμαχία αυτή υπήρξε ιστορικό γεγονός, γιατί σε αυτήν αναχαιτίσθηκε η απειλητική για την Ευρώπη τουρκική ναυτική δύναμη. Με την ονομασία αυτή είναι γνωστή η μεγάλη ναυτική σύγκρουση που διεξήχθη ανάμεσα στον οθωμανικό στόλο και στις ενωμένες ναυτικές δυνάμεις της Sacra Lega, μιας Ιερής Συμμαχίας που συγκροτήθηκε από του Ισπανούς, τον Πάπα, τη Βενετία και μερικά ιταλικά κρατίδια, στις 7 Οκτωβρίου 1571. Οι ξένοι ιστορικοί χρησιμοποιούν την ονομασία Ναυμαχία του Λεπάντο (Naval Battle of Lepanto), από τη μεσαιωνική ονομασία της πόλης.

Νεότερα Χρόνια

 

    • Το 1821 οι κάτοικοι της περιοχής πήραν μέρος στην Επανάσταση. Οι επιχειρήσεις στην πόλη άρχισαν τον Μάΐο. Η αντίσταση των Τούρκων ήταν επιτυχημένη και κράτησε αρκετά χρόνια. Στις 18 Απριλίου 1829, απελευθερώθηκε οριστικά από τους Τούρκους, όταν ο Ανδρέας Μιαούλης απέκλεισε το λιμάνι της πόλης και ανάγκασε τους Τούρκους να παραδώσουν το φρούριο. Φεύγοντας οι κατακτητές, άφησαν πίσω τους ελάχιστες οικογένειες Ελλήνων οι οποίες, μάλιστα, ήρθαν σε αντιπαράθεση με τις Σουλιώτικες οικογένειες (Μποτσαραίοι, Τζαβελαίοι κλπ), στις οποίες το νεοσύστατο ελληνικό κράτος είχε παραχωρήσει τα τουρκικά αρχοντικά, ως αντιστάθμισμα για την προσφορά τους στον Αγώνα. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν στη Ναύπακτο 286 πρόσφυγες.
Πολιτισμός και Ιστορία φωτογραφίες